Labels

Tuesday, January 21, 2014

Nieuwsbrief januari 2014 Alberto Villoldo - Waar moderne wetenschap oude wijsheid ontmoet

Waar moderne wetenschap oude wijsheid ontmoet

Nieuwsbrief januari 2014  Alberto Villoldo



Moedig dromen.
Hoe Sjamanen de wereld in bestaan dromen.

We zijn wat we denken.
Alles wat we zijn komt uit onze gedachten voort.
Met ons denken scheppen we de wereld
-        Boeddha

Of je het je nu realiseert of niet, wij dromen allemaal onze wereld tot aanzijn. Waar we ons mee bezig houden zit niet in de slapende droom waar we bekend mee zijn, maar in de wakende droom die we kracht geven met onze ogen open. 
Als we niet beseffen dat we allen de kracht delen om de werkelijkheid mede-te-scheppen met behulp van het Universum zelf, en dat kracht bij ons wegglipt en onze dromen in een nachtmerrie veranderen. We beginnen te voelen dat we slachtoffer zijn van een onbekende en bang makende creatie waarin we niet in staat zijn om die te beïnvloeden of te veranderen. 
Gebeurtenissen schijnen ons te beheersen en gevangen te nemen. De enige manier om deze vreselijke werkelijkheid te beëindigen is om voor het feit te ontwaken dat dit ook een droom is en om ons vermogen te erkennen om een beter verhaal te schrijven, een verhaal waarbij het Universum met ons mee wil werken om dit te manifesteren. De aard van de kosmos is zodanig dat welke droom je ook over jezelf en de wereld hebt, werkelijkheid zal worden.


Zo snel als je ontwaakt voor je macht om te dromen, begin je de spieren van je moed aan te spannen. Daarna kun je dapper gaan dromen: loslaten van je beperkend denken en het je verder duwen dan je angsten. Je kunt beginnen echt oorspronkelijke dromen te scheppen die in je ziel ontkiemen en vrucht dragen in je leven.

Moedig dromen laat je vanuit de Bron scheppen, de kwantum soep van het Universum waar alles bestaat in een latente of potentiele staat. Natuurkundigen begrijpen dat in de kwantum wereld niets ‘echt’ is totdat het wordt geobserveerd/gezien. Maar kwantum gebeurtenissen vinden niet alleen in het laboratorium plaats. Die gebeuren ook in onze hersenen, op deze pagina en overal om ons heen. Als je een deel van de droom binnengaat, in de grote matrix van energie, kun je de werkelijkheid veranderen en de hele droom wijzigen.
Moderne fysica beschrijft wat de antieke wijsheid bewaarders uit de beide Amerika’s al lang hebben geweten. Deze sjamanen die bekend zijn als de Aarde bewaarders, zeggen dat wij de wereld in aanzijn dromen door de daad van er getuige van te zijn. Zoals de Aboriginals, leven de Aarde  bewaarders in een wereld waar de droomtijd niet in het domein van de slaap geduwd werd zoals dat bij ons is gebeurd. De droomtijd, de creatieve matrix bestaat niet op een plaats buiten ons. Maar eerder doorstroomt die alle materie en energie, verbindt ieder schepsel, iedere rots, iedere ster, en elke straal van licht of  ‘bit’ kosmische stof. De macht om te dromen is de macht om deel te nemen aan de schepping zelf. Voor de Aarde bewaarders is het dromen van de werkelijkheid niet alleen een vermogen maar een plicht, iets dat wij met genade/gratie en liefde moeten uitvoeren.

De sjamanen waar ik bij gestudeerd heb in de Andes en in de Amazone denken dat wij alleen toegang krijgen tot de macht van deze kracht door ons niveau van bewustzijn omhoog te brengen. Het komt alleen als we onze verbinding met de Oneindigheid ervaren dat we in staat zijn om machtig te dromen. Om de nachtmerrie te beëindigen moeten we een inwendig /innerlijk begrip hebben van onze dromende kracht en die in iedere cel van ons lichaam beleven/ervaren.

De Aarde bewaarders denken dat de wereld echt is, maar alleen omdat je die in aanzijn droomt. Maar de wereld dromen heeft een daad van moed nodig. Als we gebrek aan moed hebben, moeten we ons neerleggen bij de wereld die al gedroomd is door onze cultuur of door onze genen. We voelen dat we ons dan moeten neerleggen bij de nachtmerrie. Om moedig te dromen, moet je je hart willen gebruiken. Anders zal je droom blijven staan op het niveau van emoties, of bij het teveel denken, bij het te veel plannen of om je eindeloos zorgen te maken.


Alhoewel je geest/denken er zich tegen verzet, er het feit zo dat je een keuze hebt tussen het leven dat je wilt of om redenen te hebben dat je dat leven niet kunt krijgen. Je kunt vreugde en vrede hebben, of je kunt die grote zwarte tas dragen die vol met treurige incidenten zit en met ongevallen die zich voordeden toen je in je jeugd was of bij je laatste relatie. Je kunt je wonden hebben of je kunt je glorie hebben. Je kunt het leven van een slachtoffer leven met lasten door de trauma’s uit je verleden, of je kunt het leven van een held leiden maar je kunt dat niet allebei doen.  Als je je bekrachtigd wilt voelen, moet je een bewust besluit nemen om een heilige droom te dromen en om moed te beoefenen. 



Vertaling: Winny  

Sunday, January 19, 2014

Agartha - The Earth's Inner World

Mariana Stjerna maakte contact met Timothy Brooke, een Canadees, die kort aan haar verscheen en toen dit boek “dicteerde”. Hij werd in de jaren rond 1970 door Agarthanen gered van een schipbreuk langs de kust van Canada en hij zit nu levend en wel in Agartha. 
In deze  heerlijke novelle, vertelt hij opnieuw zijn verhaal en beschrijft hij het leven in dit vijf dimensionale paradijs.
Een verbazend boek dat gevuld is met allerlei soorten informatie die wij zelden horen.

Mariana Stjerna: 

Gered door Wezens uit de Binnenste Aarde

Een ontsnapping naar de Eeuwigheid, of uit de eeuwigheid? Met deze gedachte werd ik wakker uit mijn meditatie.
Ik kan misschien geslapen hebben of ik was wakker. Soms is het moeilijk om het verschil aan te geven tussen droom en werkelijkheid. Je kunt feitelijk werkelijkheid in je slaap ervaren. Ontastbare zaken worden daar tastbaar. Voor mij was het een vreemde reis. Maar je bent welkom om mijn verhaal te betwijfelen – totdat die kan worden bewezen. Ik heb geen bewijs – tot nu toe
Een grote jonge man met blond haar, vrolijke blauwe ogen, regelmatige trekken, en een goedgevormde mond – in feite een knappe jongeman – verscheen er toen ik mediteerde. Hij begon te praten en in mijn hoofd kon ik elk woord verstaan. Ik was verbijsterd!
“Hi Mariana!”zei hij. “Mijn naam is Timothy, maar ik word Tim genoemd. Mijn achternaam is Brooke. Oorspronkelijk kom ik uit Seattle in de VS maar ik ben ‘geëmigreerd’ en ik woon nu in de Aarde. Je zult me waarschijnlijk eerst niet geloven maar ik denk dat ik je wel kan overtuigen. Dat is mijn missie. Het is tijd voor de mensen op de Aarde om te weten dat wij bestaan. Nu ga ik je mijn verhaal vertellen.

*** 

Mijn vader was een kapitein op zee. Hij bezat een kleine vrachtboot die geregeld met zijn lading voer langs de kust tussen Seattle en Vancouver, Canada. Ik werd opgevoed als een matroos/zeeman, best tegen mijn wil, ook al wilde mijn moeder niet dat ik naar zee ging. Zij dacht dat haar constante zorgen over mijn vader genoeg waren.
Mijn moeder was Zweeds en mijn vader was van een Brits geslacht. En daarom  was ik twee-talig. Zij ontmoetten elkaar op een cruise midden in de 20ste eeuw(dus rond 1950) Daarna kwam ik erbij en later mijn zusje. Alle drie zijn nu dood en ik overleefde een schipbreuk toen ik negentien was. Ondanks mijn moeders tranen en smeekbeden dat ik niet naar zee moest, was ik vaders eerste matroos in deze fase, in plaats van naar het voortgezette onderwijs te gaan. Vader was resoluut maar een eerlijk man en ik hield van hem. 
Een vreselijke storm kwam meedogenloos over ons heen, met golven zo hoog als een huis. Onze kleine boot had eerder stormen overleefd maar dit was net een vulkaan. We zaten dichtbij de kust, en die was rotsig en  ontoegankelijk. Vader wilde zo dicht mogelijk bij de kust ankeren, dus stuurden we toch naar het land. Onze lading was timmerhout/balken en dat was zwaar maar we kwamen niet ver voordat we gevangen werden in een whirlpool/maalstroom die de boot als een handschoen optilde en tegen de dichtstbijzijnde klip gooide. Ik herinner me een vreselijk lawaai en mijn vaders anders zo strenge gezicht vlak bij het mijne.
“Ik houd van je, mijn jongen,” schreeuwde hij met tranen in zijn ogen. “Als we uit deze storm komen dan zal ik je nooit meer dwingen om nog ooit naar zee te gaan.” En dat waren zijn laatste woorden. Het schip werd uiteen gereten en ik lag in zee, klemde me vast aan een stuk hout  dat op de koude golven dreef. Ik herinner me dat ik flauw viel. Vader was weg en de vier anderen van de bemanning waren verdwenen.
Plotseling voelde ik iets menselijks dichtbij, en een boot droeg me kalm voorwaarts. Was dit de dood? Ik lag onderin een bootje en probeerde me omhoog te werken op mijn ellebogen, maar voelde me direct weer naar achteren geduwd. Een vriendelijk gezicht met duidelijke kenmerken en lang, blond haar boog zich over me heen en eerst kon ik niet zeggen of het mannelijk of vrouwelijk was. Ik realiseerde me al gauw dat het mannelijk was. 
De boot ging een goedverlichte soort van tunnel binnen die gedecoreerd was met schilderingen. Het duurde niet lang voor we aanmeerden bij een pier. De blondharige man en een andere met donker haar tilden me op en hielpen me aan wal. “Waar ben ik, waar is mijn vader? Waar is de rest van de bemanning? Ging het hout ook naar onderen?” De vragen spoten met een vaartje uit mij.
“Je vader kon niet meer gered worden, noch de bemanning, noch de lading. Jij hield je vast aan een blok hout die je recht naar ons toe bracht. Dat redde jouw leven. Wij stonden op de uitkijk voor schepen die schipbreuk kregen door de storm. Je zit nu binnen in de Aarde. Welkom!” De man sprak buitengewoon goed Engels.
“Ik ben Mannul Zerpa en ik neem je mee naar onze wereld om tot rust te komen.” 
Toen ik jonger was, vertelde een oude zeeman me veel verhalen. Een ervan ging over een wereld die binnen in de planeet bestond en dat fascineerde me totaal. Natuurlijk dacht ik dat dit zeeman ‘latijn’ was. En toch was ik hier, zat er midden in, echt midden in een oud  zeemansverhaal. Ik kneep me hard in mijn armen om veilig te stellen dat ik niet droomde. Dit kon niet waar zijn – maar was het wel. 
“Wanneer kan ik terug naar Seattle? Vroeg ik.
“Dat moet je later maar weer oppakken met iemand anders. Kijk nu om je heen, je loopt op vaste grond.”
Het licht was vreemd toen we uit de tunnel kwamen of uit het hol in de rots waarin de boot was vastgelegd – een vreemde gloed in een vreemd zomerachtig landschap. Ik was Seattle uitgegaan op een donkere novembermorgen, winderig en met motregen. Er lagen toen bladeren op de grond en de hemel was grijs.
Hier was de lucht helder, met een vriendelijke zon die boven ons straalde. Glorieuze bloemen stonden langs ons pad. Het was als een prachtige morgen in een Canadees bos. Ik was heel vaak in zulke bossen geweest met mijn vader en mijn oom, toen ik jonger was, maar dit leek enigszins schaarser en lichter, met meer bloemen. 
“We komen nu direct bij het dorp waar je gaat verblijven,” kondigde mijn blondharige redder aan met een lach. Mijn redder, letterlijk!
“Ik moet u bedanken,” stamelde ik. “U hebt mijn leven gered. Het is gewoon dat ik me zo verward voel. Ik zit eigenlijk in de Aarde, onder de grond, in een of ander dorp in een landbouw gebied?”
“Je zult meer ontdekken, als we daar komen,” informeerde Mannul me.  “Ik heb heel veel mensen gered van de verdrinking. Jouw schip is niet het enige dat naar beneden ging achter  deze bergen. Maar het is alleen de zee daar die verraderlijk is, de zee die hoort bij de buitenste Aarde. Hier binnen is hij kalm en hier het is altijd zomer.”
En daar moest ik het mee doen. 
We liepen door een meest prachtig landschap dat ik ooit gezien heb, voordat we een dorp bereikten met veel ronde, grote gebouwen.  Ze schenen vreemd lichtend te zijn, waarschijnlijk door de stenen waarmee ze gemaakt waren.  Ik hoorde de vogels zingen in de weelderige bomen en ik zag eekhoorns  en een kleine haas die wegkroop achter een graspol. Het was net als de buiten aarde, maar toch heel anders. Eigenlijk was het te volmaakt, als een film
De huizen stonden om wat een kleine marktplein leek te zijn, met een bron in het midden. We gingen een van de huizen binnen. Een hall met een boog erover heen leidde naar een half ronde kamer met ramen van vloer tot aan het plafond. De meubels in de kamer die ik modern zou noemen, waren comfortabel, prachtig ontworpen stoelen en tafels, maar anders dan de meubelen op aarde. Alles glansde alsof de meubels zelf en de muren erom heen levend waren. En het dak!  Het bestond niet! Het was open bovenaan, met zonlicht dat zachtjes door de heen en weer gaande bladeren en takken scheen.
Mannul gebaarde me om op een sofa te gaan zitten bij een van de ramen zonder glas, waar ik het verbazende uitzicht naar buiten kon zien. De vriendelijke blondharige man verdween nadat hij een kop voor me neer had gezet. Hij zou spoedig terugkeren, zei hij. Hij zei me het op te drinken voordat hij terug kwam. Ik proefde de drank. Die was heerlijk, als een witte wijn met een lichte smaak van honing. De eerste mondvol vloog door mijn lichaam als een vuurpijl en ik kwam meteen bij. Lieve hemel. Ik dacht: ik word dronken!  Maar dat werd ik niet, zelfs toen ik het had opgedronken. Maar, ik beleefde wel een intense helderheid van gedachte en een groot welzijn.  
Toen Mannul terugkeerde was hij niet alleen. Bij hem was iemand die minstens twee meter groot was. Hij had glanzend, lang, bruin haar en was fris geschoren en lenig. Zijn enorme prachtige ogen zaten in een jeugdig gezicht, maar ik kreeg het gevoel dat hij ouder dan de tijd was! Ik stond beleefd op en boog, en hij gaf me een vriendelijke lach en omhelsde me. 
“Welkom in Wonderland Ondergronds, Timothy,” zei hij. Ik weet hoe je hier kwam en nu vertel ik jou waar je bent.”
“Bent u een Wijze Meester?” onderbrak ik hem, “ik heb van die mensen gehoord, dat ze in de Aarde bestaan.” De man lachte hartelijk.
“Er is wijsheid overal, jongeman,” antwoordde hij. “De man die gelooft dat hijzelf wijs is, is dom. Domheid probeert altijd wijsheid te misleiden. Maar als je wijsheid zoekt, hoef je alleen maar zorgvuldig om je heen te kijken. Dat natuur zit vol wijsheid waar de bewoners van de oppervlakte hun best voor doen om die te verwoesten. “
“Wie bent u dan?” vroeg ik, zo  weetgierig als gewoonlijk.
“Mijn naam is Dariël. Je hoeft niet meer te weten dan alleen dat. Ik ben een van de negen van het Comité hier. Wij verwelkomen je hier en ik vraag me af of je een paar dagen hier wilt blijven als een geëerde gast van de oppervlakte.”
Ik boog weer en accepteerde de uitnodiging. Je slaat zo’n uitnodiging niet af.
“Willen jullie mij helpen om daarna weer naar huis te gaan?” vroeg ik. “Mijn moeder zal zich grote zorgen maken of ik net als de rest ben verdronken.”
“Ja, we zullen je helpen  om weer thuis te komen, als je daar nog steeds naar toe wilt gaan.” Dariël  keek me levendig aan. “We dwingen niemand om hier te blijven, maar weinig mensen gaan terug naar huis en zij die het wel doen worden nooit geloofd als ze de mensen over ons vertellen.
“Dit is een prettige plaats om in te wonen. Wij vechten niet over geld en voor de meeste van onze behoeftes wordt gezorgd. Wij letten op de oppervlakte en de mensen daar. We weten dat hun veronderstelde ontwikkeling hen alleen maar rampen heeft gebracht. Alles is hier gemakkelijker. Je gaat het er heerlijk vinden.
Dariël stopte en pakte mijn handen Hij keek recht in mijn ogen en ik was gevuld met een onbeschrijflijke innerlijke vrede. Ik was nog verdrietig over mijn vader en het missen van mijn moeder en Kleintje (zus: Littl ùn) mijn zusje. Maar in een flits verminderde mijn verdriet en verlangen en wilde ik meer weten over dit bijzondere land waar ik in zat. Het was alsof ik door een engelenvleugel zacht werd geaaid, wat me blij en vredig liet worden. In de verte speelde zachte muziek en helemaal geen moderne muziek van boven de grond, meer zoals Mozart of een van de oude meesters.
“Mannul zal je meenemen op een rondrit langs onze grenzen, en dat zal enkele dagen vanaf nu beginnen. Eerst zul je Telos bezoeken en daar is het waar de oppervlakte bewoners  eindigen als het gebeurt dat ze in onze wereld vallen.
“Timothy, ik ben jouw vriend. Roep me op als je vragen wilt beantwoord hebben, of hulp van enig soort. We zullen elkaar weer tegenkomen als de tijd daar is.”

 Agartha – Een paradijs in de Aarde

“Een land waar verdriet niet bestaat!” riep ik uit, terwijl Mannul me door een dorp heen voerde dat als een grote glimlach was neergelegd. Mannul grinnikte ook. 
“Je hebt gelijk,” antwoordde hij. “Maar de meeste mensen die hier wonen zijn gewoon normale mensen zoals jij en ik. Er is wel verdriet maar die wordt hier anders behandeld. Jullie laten die je domineren, maar wij beheersen verdriet en tegenslagen. Vriendelijke handen reiken naar je uit als je hulp nodig hebt – stoffelijk of psychologisch.
“Aan de oppervlakte hebben jullie de vreugde nog niet ontdekt om elkaar te helpen. Jullie gedachten gaan over geld. Hulp kost geld en niet iedereen kan dit zich veroorloven. Maar Tim, iedereen heeft een hart en dat kost niks. Je hoeft er alleen maar naar te luisteren. Jullie hart geeft jullie goede raad maar jullie moeten dezelfde taal spreken. Ervaring en begrip zal jullie helpen.”
Ik weet niet meer wat er vervolgens gebeurde; het ging allemaal zo snel! Mannul hield mijn hand vast en ik voelde me als een bezorgde, verwachtingsvolle zevenjarige, die voor de eerste keer naar school ging. Ik had niet veel tijd om het landschap te zien dat voorbij vloog. In een gedeelte scheen er water onder me te zitten en kleine witte ganzen (zoals wij ze thuis kenden) die op het donkerblauwe water dobberden. Toen kwam er zand zoals op gouden zandstranden, en tenslotte emerald-groen gras. Ten slotte, met een lichte plof, landden we.
“Kijk om je heen!” barstte Mannul los. 
Dat deed ik. Als Mannul mijn hand niet had vastgehouden, was ik waarschijnlijk in onmacht geraakt, en er was echt een oorzaak voor mijn verwarring. De lucht en heerlijke omgeving waren levend – niet met een vredige, eeuwige ademhaling, maar totaal tastbaar, levend en bijna wild. Iedere aparte struik, boom en bloem produceerde geluid, en dat grensde aan een kakafonie. Kleine figuurtjes zweefden zachtjes heen en weer en rond en rond. Ze weefden hun pad tussen de planten en naar de planten en er in.
De zomerweide was op meer dan een manier levend.
Elementalen en mensen mengden zich samen hier. Ik kon mensen zien- volwassenen en kinderen – en ik kon bezielende muziek horen. Iedereen danste.
“Dansen ze midden op de morgen?” vroeg ik, lichtelijk geschokt over zulk enthousiasme, zo vroeg op de dag.
“Natuurlijk!” antwoordde mijn gids die naar me keek alsof ik gek was. “Als iemand onder het werk wil dansen, dan organiseren we een hop/dans en zingen we.”
“Komt dan alles nog klaar?” Ik probeerde er achter te komen.
“Meer  dan als we niet zouden dansen,” was zijn antwoord. Ik zuchtte. Dit was een ander land en ik moest open zijn voor nieuwe ideeën. Alle landen hebben hun eigen gewoontes en dit was net zo echt aan de binnenkant van de planeet dan aan de buitenkant. Maar er waren enorme verschillen.
We stonden daar een tijdje en keken naar het dansen. Het was net zoiets als volksdansen, echt, alhoewel ik alleen Canadese en Zweedse volksdansen gezien heb, dus ik wil niet zeggen dat ik een expert ben. De musici dansten terwijl ze speelden en hun violen en andere instrumenten die ik niet herkende, klonken als volksmuziek uit Dalarna, Zweden waar mijn grootmoeder woont. Ik had mijn grootmoeder een paar jaren niet opgezocht maar ik herinnerde me hoe prachtig de Zweedse midzomer was. Dit was net zo, maar zonder dronkenschap of gevechten. 
Ik keek onderzoekend naar Mannul en grinnikend nam hij mijn hand en zwaaide ons tussen de dansers. Al snel hield ik een zachte, vrouwelijke hand vast en keek naar een lachend jong meisje dat me rondzwaaide. Maar de dans duurde niet aldoor, ondanks dat ik dat wilde. Mijn  “ondergrondse” gids trok me er na een tijdje uit weg.
“We moeten door! “riep hij uit en lachte om mijn teleurgestelde uitdrukking . 
Een absoluut liefelijk landschap ging voor mijn verrukte ogen langs en we kwamen bij een dorp aan. Daar waren minder huizen maar toch in dezelfde stijl gebouwd: bijenkorf stijl, zoals ik dat noemde, alhoewel ronder dan bijenkorven en zonder de daken. Ik vroeg me af of ze hier ook regen, stormen of sneeuw hadden. 
“Nee,”Mannul las mijn gedachten (ook dat nog!). “Wij hebben hier een volmaakt klimaat. We hebben hier wat je een vroege zomer kunt noemen, het hele jaar door en eigenlijk is alles in volle bloei.
“Hoe kan het dat jullie een volmaakt klimaat hebben terwijl wij regen, sneeuw en stormen op Aarde hebben?” Ik vroeg me dat verrast af. 
“Dringt ons weer niet ergens door?” Mannul bulderde van het lachen. Ik begreep niet waarom hij lachte. Er was een bankje dichtbij en hij gebaarde me erop te gaan zitten. En zo  legde hij me het klimaat van onder de grond uit.
“Alles heeft met geloven/denken te maken,” zei hij. “Wij voelen ons hier totaal veilig. Er is geen vrees, zorg, kwaad, nijd of jaloezie. Wij hebben geleerd om in totale veiligheid te wonen en te geloven in een eeuwige Kracht die hier altijd is om ons te helpen en te beschermen. Negativiteit verstoort de lagere atmosfeer en de stratosfeer. Weerspatronen weerspiegelen gedachte patronen.
Verwoesting op de oppervlakte van de Aarde komt omdat meteorologische krachten net zo verwoestend zijn. Die worden veroorzaakt door het milieu  dat verre van harmonieus is. Er is een godsdienstig conflict. Nijd en verdachtmaking door geld aangejaagd en door drugs, verwoesten eerder dan dat  ze opbouwen. Als we het goede en slechte op Aarde tegen elkaar afwegen, mijn beste Tim, dan verliest het goede elke keer weer.”
“Goeie hemel!” ik riep ik niet gelovend uit. “Je bedoelt toch niet dat het weer afhangt van hoe mensen denken? Zeker wordt het weer geheel geregeld door andere krachten.”(ik kon niks anders bedenken dan de Nationale Weer Dienst, maar ik voelde ook dat het niet helemaal was wat hij bedoelde in zijn hele verhaal.)
“Je kunt zeggen dat we hier in de schoot van de Aarde zitten,” zei Mannul lachend. “Dit op zichzelf vertegenwoordigt veiligheid, want jullie ongunstige condities kunnen de dikke korst tussen ons niet penetreren.  Wij eren, danken en liefkozen Moeder Aarde letterlijk elke dag en omgekeerd zorgt zij voor bescherming en liefde. Jullie oppervlakte bewoners zouden je beter voelen als jullie je op je tegenhangers zouden richten in Agartha (dit is de naam van deze binnenste wereld) en kracht zouden krijgen van hier als jullie gedeprimeerd of verontrust zijn. Als jullie maar aan ons om sterkte zouden vragen.”
“Maar we weten niks  van jullie, “antwoordde ik bitter. “Hoe kunnen we iemand vragen om hulp als we niet weten dat ze bestaan?”
“Dan is het tijd voor ons om de mensen op Aarde te benaderen,” was het antwoord. “We willen alleen niet degenen die zaden van afscheiding en onenigheid rondzaaien,  aanmoedigen. Daarom hebben wij onszelf zo lang afgesloten. En ook dit, wat is er met die God die jullie aanbidden? Hij wordt over de hele wereld vereerd met grote pracht en praal. Jullie bidden naar hem, vechten oorlogen uit namens hem, argumenteren over hem en leggen alle schuld aan zijn voeten. Wat voor soort godsdienst is dat?  Jullie denken misschien dat het logisch is, maar wij niet.  Daarom zou het moeilijk zijn om Aarde mensen hier te halen, behalve als ze specifiek zijn gekozen, of mensen zijn die hier kwamen zoals jij.”
“Ik wil naar de oppervlakte terugkeren en iedereen over jullie vertellen,” zei ik.
Mannul knikte alleen maar, en hielp me op van de bank. 
Ik kon niet veel mensen zien in dit dorp. Er speelden kinderen op dezelfde manier als kinderen op de oppervlakte spelen. Er waren zandkuilen en schommels en volwassenen die voor hen zorgden. 
Er waren zwemvijvers waar kinderen aan het zwemmen waren. De baden waren prachtig, met glijbanen waar kinderen van houden. Bladerige vegetatie omringde kleine, zanderige hellingen van waaraf kinderen het water in konden glijden. Er waren opwindende, kronkelige stenen stapjes om naar boven te rennen en naar beneden en langs de kant. De kinderen schenen in een sprookjesland te wonen.
”Er zijn hier maar weinig kinderen,” begon ik. Ik vroeg me af hoe ze hier kwamen, maar ik durfde dat niet te vragen. Mannul barstte weer in lachen uit, waar ik nu gewend aan raakte. 
“Luister naar me, jonge man!” snoof hij wild voor hij verderging.  “Heb je seks lessen nodig? Dat is hier hetzelfde als op de oppervlakte. Maar wij noemen dat hier Liefde, wat boven zeldzaam is. Seks is daar ontaard. Hier is het iets positiefs dat wij eerbiedigen. We hebben geen huwelijk, maar een ‘vereniging’ van lichaam en ziel. En een vereniging is altijd een goed excuus voor een feestje.”
“En ontrouwheid, vergissingen, indiscreetheid, scheidingen…” ging ik verder.
Lachen bubbelde uit Mannul omhoog toen hij antwoordde, “Je hebt het weer mis, zoon. Die woorden bestaan niet in onze vocabulaire. Daar boven leven jullie alsof je alleen maar lichaam bent. Wij zijn zielen met een veel hoger niveau van bewustzijn. Maar wij hebben net zoveel plezier als jullie – het verschil is dat wij ons hele leven bijeen blijven.” 
“Honderden jaren,” nu grinnikte ik, “jullie hebben dan veel tijd om doodmoe van elkaar te worden. Jullie  moeten steeds andere dingen uitproberen… zelfs met seks, nietwaar?” 
“Ik zie niet in waarom.” Mannul scheen het echt niet te begrijpen. “Zo werkt liefde hier helemaal niet. Kom mee, laten we verder gaan. We gaan naar een soort van symposium dat ze houden onder Mount Shasta in Telos. Ze spreken daar over oppervlakte bewoners, dus ik wil dat je er met me naar toe gaat.”
Ik was erg nieuwsgierig. Misschien kon ik de oppervlakte van de Aarde van daaraf bereiken. Toch lag Mount Shasta in Californië en ik wilde naar huis in Seattle gaan. Er zouden wel vluchten zijn maar ik had geen geld. Zo zei ik het ongeveer.
“Maak je geen zorgen, zoon. We zoeken het wel uit. Als je naar huis wilt en de anderen zijn het er mee eens, dan vinden we wel geld voor de reis. Laten we een ding per keer doen.
“Ik dacht over het ongelooflijk leuke meisje na waar ik mee had gedanst en dacht erover om te blijven. Mannul las gemakkelijk mijn gedachten, maar hij gluurde naar me en grinnikte. 
“Haar naam is Sisilla,” zei hij.

Een belangrijke missie voor Tim

De rest van de reis ging met een hovercraft zoals die wordt genoemd en die was dubbel zo snel. Ik had niet veel tijd om mijn omgeving te bekijken, slechts glimpen van bergen, bossen en meren waar hij langs vloog – of waar wij langs vlogen.  Het was leuker dan met een vliegtuig te vliegen.  We landden met een plons in het kanaal, niet met een heftige plof maar zachtjes, als een dansen in het Zwanenmeer. 
Hier, ten slotte was een huis dat eruit zag als een huis. Het was laag en uitgerekt gebouwd in het rond, maar ik kon ook hier geen dak zien. Het was een glinsterend rose – ongewoon voor een huis.  Erom heen waren massa’s van prachtig gearrangeerde bloemen, in allerlei voorstelbare kleuren.
“Dit is wat je een Stadshuis kunt noemen. Wij noemen dit het Vergaderhuis. Soms hebben we plan-vergaderingen en organiseren we hulp. Hier is het waar je kunt vragen voor hulp om naar huis te gaan.”
We gingen naar binnen. Ik was overweldigd door de schoonheid die ik in het gebouw  tegenkwam. De muren waren beschilderd met prachtige natuurlijke beelden, en tussen de flagstones op de grond groeiden lage, groene planten met witte en gele bloemen. Er waren grote en gracieuze, vrij menselijke vormen die overal rondgingen
We gingen een trap met een spiraal op naar boven in het centrum van de ruimte. Het gebouw had geen dak en de topverdieping bestond uit een soort van opgehangen platform. Ik bewoog me niet want dat zou me zeeziek hebben gemaakt. Mannul glimlachte en greep mijn arm en voerde me naar een grote, luchtige, duidelijk zwevende kamer Daar waren negen mensen, mannen en vrouwen. Ze zaten in een kring in comfortabele stoelen, ieder had een klein groen tafeltje voor zich staan. Er waren overal bloemen. De muren bestonden uit samen geweven takken, sommige met exquisiete bloesems.  
Toen zij ons zagen, bracht iemand ons twee stoelen, en vroeg ons om te gaan zitten. Dat was heel goed, want mijn benen voelden aan als gelatine. Ik merkte een eerbiedwaardige persoon op die in het midden zat, zijn blauwe ogen richtten zich op mij. Zijn haren en baard waren lang en wit, maar zijn gezicht had geen rimpels, en hij leek jeugdig en blij. Hij hief zijn hand op in een begroeting en ik deed het ook.
“Welkom, jonge man van de oppervlakte van de Aarde,” zei hij in het Engels met een heldere stem. “Ik ben Arniël, leider van het symposium. We hopen dat je blij bent en dat je bij ons wilt blijven.
“Ik ben verbijsterd en verrukt  bij alles wat ik gezien heb,” antwoordde ik ,”maar ik mis mijn moeder en mijn zusje, en ik wil graag naar huis gaan en hen allereerst bezoeken. Daarna zou ik graag hier naartoe terugkeren en voor goed blijven.”
“Jouw wens wordt ingewilligd,” zei Arniël,” Er is echter een conditie. Wij willen graag dat de oppervlakte mensen weten dat wij hier zijn. Je bent welkom om terug te keren maar eerst moet je de boodschap verspreiden van ons bestaan.”
“Ze zullen me nooit geloven,” mompelde ik, maar Arniël hield zijn hand omhoog.
“Geef nooit op, wat ze ook denken. Als je in problemen komt zullen we je komen redden. Het is tijd om de oppervlakte bewoners te vertellen dat wij hier zijn en dat ze niet alleen zijn. Wij hebben geen wens om deel te nemen aan hun vervuiling en andere ellende. Benadruk dat alsjeblieft. Als zij doorgaan zal dit hun eigen vernietiging veroorzaken, totale uitsterving. Dit zal de planeet zelf niet beïnvloeden maar wel de mensen. Het zal serieus zijn en het zal spoedig gebeuren.”
“Kunnen wij niet gered worden?” vroeg ik me af, verschrikt.
“We hopen het. We werken eraan om de Aarde te helpen, want anders worden wij er misschien ook door beïnvloed. Jij moet onze boodschapper zijn, Timothy.” 
“Ik zal mijn best doen,” stamelde ik.
De indrukwekkende Oudere stak een kleine fluitje naar me uit. “Als je in problemen komt blaas dan hierop. Je zult niks horen maar het signaal zal ons bereiken met de snelheid van gedachte. Verlies het niet.”| 
Ik boog en bedankte hem telkens weer en weer stopte Arniël me lachend, met zijn hand . “Maak je geen zorgen over geld, mijn zoon. Mannul zal je voldoende geven. Je moet er misschien lange tijd blijven. Hij zal je zo ver brengen als het portaal op Mount Shasta.”
Mannul trok aan mijn mouw en ik boog een beetje sneller dit keer. Ik had geen tijd om te zien wie de anderen waren aan de groene tafeltjes, maar ik weet zeker dat ik hen niet kende. Ik voelde me totaal verbijsterd.
“Je moet wat passende kleren hebben,” zei Mannul, terwijl hij naar mijn dunne witte shirt keek en mijn strakke, blauwe broek. Hij dreef me door het gebouw heen een klein straatje in, recht naar een kledingmaker. Hij kon niet anders zijn geweest; er hingen overal kleren. Een man verscheen uit het binnenste ervan en groette Mannul warm. 
“Breng de jongen wat aardige kleding,” zei mijn gids. “Geef hem een zak dat gevuld is met alles dat hij nodig heeft voor een bezoek op Aarde. En een van die beurzen die ze bovengronds gebruiken. Ik zal er geld voor hem in doen.”
“Ga ik direct naar Californië?” vroeg ik.
“Ja, er zijn regelrechte vluchten van daar naar Seattle.”
“En als ik terug wil komen?”
“Die brug gaan we over als we daar aan toe zijn. Laten we een ding tegelijk doen. De kleermaker zal je eerst een uitrusting geven. Ik zal hier op je wachten.”
Ik ging terug naar mijn gids en droeg een jeans, een bleek blauwe pullover en een marine jack en ik voelde me lichtjes lomp toen ik Mannuls enkel lange toga zag. Tegelijkertijd voelde ik me geweldig, en ongelooflijk blij om naar huis te gaan om mijn dichts bij zijnde familie en dierbaarsten te zien. Mannul gaf me een dikke beurs mee. Daar zat ook mijn paspoort in. Ik heb geen idee hoe hij die had kunnen krijgen.
“Het is een nieuwe paspoort dat we maken in de stijl van de oppervlakte. Denk je niet dat wij weten wat er nodig is om de lange arm van de wet te vermijden?”
Nou, duidelijk was ik nog niet zo ver gekomen. Ik kloste achter Mannul aan, mijn rugzak was een zeker gewicht op mijn rug. We draaiden een weg rond in het pittoreske stadje Telos en bereikten een tunnel. Daar waren enkele kleine voertuigen en Mannul en ik gingen in een ervan.  Hij drukte enkele knoppen in en het begon onmiddellijk te rijden. 
“Geef het niet op, hoe onvriendelijk de mensen ook zijn,” waarschuwde hij. “en als je op een of andere manier een Aarde meisje ontmoet, vertel haar over ons. Zij is het alleen waard haar hier te brengen als ze jou gelooft.”
“Ik wil misschien thuis blijven,” zei ik , “mijn moeder heeft misschien hulp nodig. Ze leeft van een weduwenpensioen, en dat is niet zoveel.” 
“Ik vraag de sterren om leiding,” zei Mannul terwijl hij me een schrandere blik gaf. “Je moet terug komen om alleen al Ariël het rapport te geven. Als je terug wilt komen daarna, als je weer naar de oppervlakte terug wilt gaan, dan bespreken we dat dan wel. Ik denk niet dat het dat is wat de sterren voor je in voorraad hebben.”
“Welke sterren? “ vroeg ik en keek rond in de tunnel. Er was slechts een zwak flikkerend licht van een van de lantaarns. Maar Mannul lachte gewoon en de tunnel werd lichter. 
De truck stopte voor een lange trap. Ik gaf mijn vriendelijke metgezel een omhelzing als afscheid en begon de trappen op te gaan. Ik versnelde mijn stappen terwijl ik klom. Tenslotte stond ik op een platform en een ijzeren deur ging open naar, wat ik in die tijd wist, dat Leven was. Ik liep langzaam in de regen en wind aan de grote bergzijde. Mount  Shasta zag weer een ander klein mens dat zijn donkere omhelzing verliet en zijn weg zocht naar wat bekend staat als werkelijkheid.

Verdrietige zaken in Seattle.

Ik herinner me niet dat ik beneden kwam op Mount Shasta, maar aan de voet van de berg was een klein stadje, compleet met motels en winkels. Ik reisde van daaraf met bus en taxi naar de dichtstbijzijnde passagiers airport en zat spoedig  in een prettige stoel op een vlucht naar Seattle.  Ik dacht aan mijn moeder en zusje, en er was heimelijk een  traan die langs mijn wang rolde toen de stewardess kwam met de drank kaart. Ik herinnerde mijn moeder als een blonde, grote mooie vrouw die krullend blond haar had met een paar grijze strengen  die om een zacht, rozig gezicht hingen met ogen als viooltjes. Mijn lieve moeder was niet alleen attractief maar meer gevoelig, warm en liefdevol!
En dat roodharige, ondeugende Kleintje, een jongere zuster om trots op te zijn, maar die nog de bescherming nodig had van een oudere broeder. Zij was altijd maar gewillig om op idiote grapjes met haar vriendinnetjes in te gaan.  Toen ik thuis wegging, was zij zeventien en te populair met de jongens. Mijn familie was alles voor mij en ik miste hen intens. 
Hoe dichter ik bij huis kwam, hoe bezorgder ik werd. Ik kwam natuurlijk thuis met een goed gevulde beurs wat ik zou moeten uitleggen. Ik was heel knap gekleed en veel wijzer dan toen ik wegging. Maar je verdient geen geld op de hoge baren op zee. Nou, ik moet verhaaltjes bedenken voordat ik de waarheid zou durven vertellen. Toen herinnerde ik me dat ik feitelijk hier was OM de waarheid  te vertellen en, zuchtend beëindigde ik de royale hoeveelheid voedsel dat in het vliegtuig werd geserveerd. Tot mijn opluchting was het geen rundvlees, maar fijne plakjes kip me veel groentes. Na een vegetarisch dieet reageert je maag op wat we normaal voedsel noemen, specifiek op vlees.
Ik kende de Seattle airport goed. Seattle ligt aan de kust en ons huis is vlak bij de grote haven waar de vrachtboten worden afgemeerd. Ons huis, zoals velen in het gebied, had zijn eigen steiger. Toen ik neerstreek uit de airporttaxi, floot ik het meest blije deuntje dat ik kende. Wat een groots gevoel! Ik was weer terug op mijn geliefde plekje uit mijn jeugd.
Ik belde aan. Ik kuste de deurknop en belde opnieuw. Ik belde de speciale code die mijn zus en ik altijd gebruikten. Niemand antwoordde. Moeder en Little‘un waren beiden uit huis en ik had geen sleutel. Toen hoorde ik een stem van een vrouw die ik kende. Het was de vriendelijke dame van de buren die ik kende als grote Tillie. Ik draaide me om en daar was ze. “Is dit echt Timothy Brooke? Was jij niet verdronken? Ben je een geest?”
“Ik ben alive en kicking, levend en wel. Ik ben niet verdronken, maar al de anderen deden dat wel. Ik heb geen kans gehad om met mijn familie contact te leggen. Weet jij misschien waar ze zijn?”
Ik dacht dat Tillie zou flauwvallen en ik legde mijn lange arm om haar schouders om haar te ondersteunen. Zij barstte in huilen uit.
“Je bent drie jaren weggeweest, “ snikte ze. “Je moeder en zus zijn allebei dood. Je zus was net voordat het vreselijke nieuws kwam in het geheim getrouwd.  En zij stierf terwijl ze zes maanden na haar huwelijk een baby kreeg. Je moeder werd ziek toen ze hoorde van de schipbreuk en zij stierf een paar maanden later. Ik denk dat zij van verdriet stierf nadat ze haar hele familie had verloren. Het huis stond al een lange tijd te koop maar het is nog niet verkocht, dus ik denk dat het nu van jou is. Jouw schoonbroer, Bertie verhuisde naar Vancouver. Ik denk dat hij daar weer getrouwd is.”
“Ik denk dat ik het adres heb van de advocaat je moeder. Kom binnen dan maak ik wat thee voor je om je te versterken. Je kunt hier blijven totdat je het hebt uitgezocht allemaal.”
Ik ging mee met die vriendelijke, oude Tillie. Een koude hand had zich om mijn hart geslagen. Ik had geen familie meer over. Er was alleen maar ik. Ik was de eenzaamste persoon in de hele wereld. Ik zonk op Tillie’s sofa neer en huilde. Deze keer waren het geen tranen van geluk. Het speet me voor mezelf, alhoewel ik wist dat dit niet zou helpen en ik was overweldigd door verdriet.  Ik had toch nog een moeilijke missie uit te dragen ondanks al dit slechte nieuws. 
Tillie was een grote hulp. Ze belde meteen de advocaat en ik nam een taxi om de huissleutels op te pikken. Hij was nog niet in staat geweest om het huis te verkopen zonder bewijs of er iemand was die het had geërfd. De advocaat was in geen haast geweest om dat te onderzoeken. Hij scheen ook opgelucht dat ik was teruggekomen en dat Tillie voor me kon instaan. Dus nu had ik een dak boven mijn hoofd.
Het voelde heel raar toen ik het lege huis binnenging. Mijn oude slaapkamer was stoffig en niet netjes, precies zoals ik die had achtergelaten.  Kleintje haar kamer was veranderd. Er lagen babydingen in, inclusief een wiegje – waarschijnlijk onze oude wieg. Op een tafel was  een niet afgemaakt baby vestje neergegooid, waarschijnlijks het werk van mijn moeder.

Dit was het, meer stond er niet. Ik probeer het hele boek nog te pakken te krijgen.   

Vertaling: Winny  

Thursday, January 16, 2014

13.01.2014 Ashtar: De Liefde Transformatie

Ashtar via Philipp
Een nieuwe boodschap – de Liefdes Transformatie  

Bron:  http://goldenageofgaia.com/2014/01/ashtar-via-philipp-a-new-message-the-love-transformation/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=ashtar-via-philipp-a-new-message-the-love-transformation


Andrew: Na een hiaat van vier maanden komt Ashtar terug met een nieuwe boodschap via Philipp betreffende de‘Tsunami van Liefde’ van de Goddelijke Moeder - of zoals Ashtar het noemt: ‘de Liefde Transformatie.’ Ashtar begint zijn boodschappen met een intro die voor het kanaal Philipp persoonlijk is, maar bij deze gelegenheid heeft Philipp gevraagd dat die persoonlijke intro moet worden bijgesloten….  

Philipp: Deze keer is de intro deel van de boodschap om de lezer te laten zien dat het kanaal in dezelfde positie zit, dat het kanaal voelt alsof zijn vrienden hem hebben verlaten maar in feite zijn ze heel dichtbij maar kunnen het werk voor het kanaal niet doen. Wij zitten allemaal in dezelfde boot en misschien kan de lezer zichzelf meer identificeren met Ashtars boodschap  door de persoonlijke intro te lezen.

Steve Beckow:  Blijkbaar heeft een goed bekend staan Duits kanaal gezegd dat Philipp Ashtar niet channelt. Maar ik kan bevestigen dat wij Aartsengel Michaël gevraagd hebben via Linda (op Philipps verzoek) of hij Ashtar channelt en AEM heeft gezegd dat hij Ashtar en een groep die met Ashtar werkt channelt (hetzelfde als Matthew, met Silver Birch of iemand anders).
  

Ashtar:  De Liefde Transformatie. Gechanneld door Philipp, 
op 13 jan. 2014

Beste Philipp, het is niet dat wij ons van jou hebben teruggetrokken. Je zit in een zeer intense inwijdingsfase waarvoor nodig is dat jij je op jezelf concentreert. We trekken  ons nooit terug in zo’n tijd[die inauguratie fase]  maar we nemen wel een stoel achterin. Al die taken die vastzitten aan een inwijdingsfase – en we bedoelen met opzet niet de term ‘testen’ daar er teveel oordeel en angst bijvoorbeeld aan het woord ‘test’ vastzit, dat je de test niet haalt wat erbij hoort, en dit heeft je onverdeelde aandacht nodig. 

Elke inwijdingsfase is een geschenk aan jou en het is alleen aan jou dat je dit geschenk accepteert en uitpakt. We weten heel goed  hoe moeilijk dit geschenk kan zijn. Je ontvangt het en houdt het in je handen, schudt er even mee en vraagt je af wat er in zit. Je wilt het onmiddellijk uitpakken maar je worstelt nog met de strikken. En daarom ga je door fases van boosheid en frustratie die dagen, weken en zelfs maanden kunnen duren. 

Je voelt je alsof je totaal alleen bent, verlaten, en verloren. Je ziet veel soorten van angst onder ogen en je voelt je ontmoedigd. Maar dan, opeens, is daar het moment van openmaken. Je integreert het geschenk in je Wezen, je heft jezelf boven alle problemen, spreidt je vleugels en transformeert in de vlinder die de Nieuwe Jij is. Dus, de volgende keer – als je door zo’n fase gaat en alle ervaring en frustratie en boosheid beleeft – weet dan dat dit deel van het geschenk voor jou is. Dit blijft zolang tot aan het precieze Goddelijke moment waarop je in staat bent het geschenk uit te pakken, als je alle noodzakelijke voorlopers hebt geïntegreerd om in staat te zijn je geschenk in volle mate te genieten. 

Je hebt gemerkt dat de inwijdingsfase bij jou aankomt in vlaag naar vlaag. Wat is daar de onderliggende reden voor? Jullie hebben allemaal de informatie gehoord over “het Gebeuren”, de “Tsunami van Liefde” of welke term je ook prefereert. Ik gebruik zelf de term “Liefdes Transformatie” daar dit alles gaat over de transformatie in jou zelf naar het ware Zelf dat  Liefde is, Liefde en alleen maar Liefde. Er is enig voorbereidende werk nodig voordat je in staat bent om door de Liefde Transformatie heen te gaan. Maar we haasten ons er aan toe te voegen dat je al het meeste van dit voorbereidend werk gedaan hebt.

Jullie zijn ruwe diamanten die slechts wat finishing(laatste slijping) nodig hebben en dit is het proces waar je heden mee bezig ben. Het goede nieuws is dat de huidige inwijdingsfases aan het eindigen zijn. En de intensiteit van deze eindigende fase laat jullie zien hoe dichtbij jullie zijn voordat de Liefde Transformatie jullie ‘out of the blue’ (onverwachts opeens) zal raken. Ik wil graag benadrukken dat de Liefde Transformatie niet jullie Ascentie is. Ascentie zoals jullie nu goed weten, is het proces dat zich stap voor stap ontplooit. Maar deze Liefde Transformatie is een van de sleutel elementen van jullie reis naar Ascentie. 

Jullie zullen je ware, zoete Zelf herinneren. Dat zal al jullie kennis terugbrengen en de kwaliteiten die jullie op je reis hebben bijeengebracht. Jullie zullen je ware Zelf worden. Kun je je de mogelijkheden voorstellen dat dit geschenk voor je in voorraad heeft? Waarschijnlijk niet voordat je het uitpakt! Woorden kunnen niet uitdrukken hoe wij vooruit kijken naar de Liefde Transformatie die al jullie oude bagage zal opruimen – jullie zijn er zo dichtbij.

Wij feliciteren jullie vanuit de grond van ons hart dat jullie niet gestopt zijn met je werk om dit gebeuren voort te brengen wat de reden is waarom het eindelijk hier op jullie drempel staat. Ik wens jullie en allen die deze woorden lezen zoveel plezier bij het uitpakken van al jullie geschenken. Ik kan nauwelijks wachten om jullie te begroeten na de Liefde Transformatie.

Met zoveel Liefde, Jullie broeder Ashtar. 

Vertaling: Winny  

Wednesday, January 15, 2014

09.01.2014 Steve Beckow in een Uur met een Engel: Weggevaagd in een Tsunami van Liefde Deel 2/2


Steve Beckow in een Uur met een Engel met AEMichaël op 9 januari 2014: Weggevaagd in een Tsunami van Liefde Deel 2 van 2    

Bron: http://goldenageofgaia.com/2014/01/archangel-michael-swept-away-in-a-tsunami-of-love-part-22/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=archangel-michael-swept-away-in-a-tsunami-of-love-part-22 

In dit tweede deel van Een Uur met een Engel van 9 jan. ’14, bespreekt Aartsengel Michaël de tsnunami van Liefde en de recente disconnectie tussen Matthew en Jezus. Dank aan Ellen voor een snelle teruggave.

Een Uur met een Engel op 9 jan. 2014, met Aartsengel Michaël

Aartsengel Michaël: Gegroet, ik ben Michaël….  
Steve: Gegroet, Lord.
AEM: Aartsengel van Vrede, strijder van Liefde en ja, welkom aan jullie, welkom aan ieder van jullie. Welkom, mijn geliefde vrienden, mijn dierbare familie en kan ik zeggen, mijn mede Licht strijders, mijn naaste lichtwerkers, mijn mede liefde-houders, want dit is wat jullie zijn. Ja, jullie zijn de wegwijzers. Jullie zijn pilaren. Jullie zijn poortbewaarders. 
Niets hiervan verdwijnt, lieve vrienden. Het is geen titel of een job beschrijving wat jullie voor een korte periode tijd is gegeven. Het is een stukje informatie, inzicht tot de helderheid van de bedoeling, het maaksel, de essentie van wie jullie zijn. En daarmee, denk ik tegen ieder van jullie te zeggen, of je je dit nu realiseert, of je dat nu voortdurend ziet of niet, jullie zijn prachtig. 
Het kanaal, Linda, heeft iets weggelaten dat ik aan deze conversatie wil toevoegen over channeling en wat het betekent. Het is niet alleen onze gelegenheid, onze vreugdevolle gelegenheid om met jullie te spreken en te communiceren, het is ook een geschenk voor ons. Het is een geschenk, een vreugde, een plezier om in staat te zijn om jullie op deze manier te bereiken, in deze tijd van overgang, waar jullie ons misschien niet altijd horen in je auditorium of in jullie telepathische ontvangers, zo duidelijk als wij jullie dat willen laten horen. Want onze wens, lief hart, is om met jullie te communiceren, duidelijk, beknopt en om je hart aan te raken, om je hart te openen en om je te laten weten, niet op algemene wijze, maar op een zeer diepe persoonlijke wijze, hoe zeer jullie geliefd worden, hoe diep jullie gewaardeerd worden. 
En door dit medium, door deze conversaties die wij hebben, hier op dit platform en ja, ook op het platform van de blog, zijn we in staat om dat te doen. En wij zijn ook in staat telepathisch, spiritueel en ja door mijn lieve vriend, aanhanger en medepartner, Steve  om in staat te zijn om ons te richten op wat in jullie harten zit en wat voor in je denken staat. 
We negeren je mentale en emotionele lichaam niet of je noden en wensen, specifiek jullie wensen om Nova Aarde mede te creëren, de steden van licht , de steden van liefde, vrede op Aarde. Dit is waar onze doelen en dienst elkaar ontmoeten, onze missie voor de Moeder. 
Dus wij verwelkomen de channeling net zo veel als jullie. Het is een gedeelde vreugde.
Spoedig – en ja, ik weet hoe veel van jullie niet van dit woord ‘spoedig’ houden, maar in deze situatie kan ik niet zeggen dinsdag of in februari, maar heel spoedig –laten we zeggen op een  juistere tijd, zeer vroegtijdige manier, zullen jullie worden weggeveegd in de tsunami van Moeders liefde, in de tsunami van ontwaken. 
Nu, jullie, mijn broeders en zusters, hebben in het proces gezeten van ontwaking, al jaren, en zeer intens in de voorbije twee jaren, maar ja, natuurlijk is er meer wat komt. En wat voor jullie ligt, zelfs wat nu vermomd is in de huidige chaos, is louter heerlijkheid. Het is waar jullie hart, je ziel, je geest en je lichaam naar hebben verlangd en waar velen van jullie, letterlijk zich ‘tot aan jullie nagels of tot op je tandvlies’ aan hebben vastgeklemd. 
Wat is de tsunami van liefde? Het is de uitstorting van de essentie van liefde vanuit de Bron, van de Schepper, de Verenigde, die de creatieve kracht is geweest voor vele, vele universa. Nu, weet je, opnieuw, specifiek in de voorbije aantal jaren, waarin jullie actief en bewust toenames ontvingen in jullie trillingsfrequentie, in jullie vermogen, hogere frequentie, meer liefde, meer licht vast te houden en te handhaven.  En dit is niet gewoon een tsunami of een uitstorting die gebeurt, nou, out the blue/zomaar – maar in feite komt het toch uit the blue! Laat me dat uitleggen. 
Jullie zijn voorbereid geworden door de oorspronkelijke 11/11, 12/12 en alle herhalingen ervan, door de toenames die we jullie hebben gegeven, die jullie sterrenbroeders en zusters jullie hebben gegeven, het ijverige werk, of je dat nu wel of niet weet, dat jullie eigen kring van gidsen en meesters jullie heeft gegeven. Jullie werd de blauwe diamant gegeven van de Moeder, haar essentie, maar dat was als een druppel in de Stille Oceaan. Maar jullie werd dit gegeven om je healing te doen ontsteken, individueel en voor het collectief, lang geleden, tien jaren geleden. 
Nu jullie is gegeven, en jullie gaan door te ontvangen, van de Moeder, het geschenk van duidelijkheid, en zelfs nog belangrijker, zullen we zeggen, de tweeling ervan, de zuiverheid, die wijsheid en waarheid in zich draagt. Jullie weten dit. Maar dit zijn allemaal, ja eerste vereisten. 
Deze verbreden jullie, ze laten jullie op andere manieren voelen, op andere manieren ervaren, en in de waarheid gaan van de menselijke ervaring zoals die was bedoeld voor het collectief. En velen van jullie beleven het zo. En daarvoor zeggen wij alleluja. 
Heeft dit de volheid bereikt voor wat er nodig is? Nee. Maar het is voldoende dat deze uitstorting van liefde op de planeet jullie niet uiteen zal halen of jullie overweldigen in de mate dat je je niet kunt handhaven of in je lichaam blijven want, natuurlijk, de gehele bedoeling van deze glorieuze Ascentie is dat die gedaan wordt terwijl je het stoffelijke voertuig handhaaft, en dat is iets dat gloednieuw is. 
Weten jullie, mijn familie hoe zeldzaam iets nieuws is in de multiversa? Dit is zeldzaam en kostbaar. En daarom wordt het zeer zorgvuldig gemonitoord. Ik wilde zeggen ge-orkestreerd, maar dat zou jullie de indruk geven dat wij het zijn die het gewoon doen, en dat is niet de aard van deze ontplooiing. 
Wij hebben ons hart gedeeld; wij delen elke nacht ons hart. En als jullie spreken, of je nu tegen mij spreekt of tegen Gabriëlle of tegen de Moeder, begrijp, dat wij jullie horen en we antwoorden; een van ons antwoordt. Maar laat me terug gaan naar het punt – wij hebben over een serie gebeurtenissen gesproken. 
Nu, laat me een analogie gebruiken en een analogie dat het kind in je kan snappen, omhelzen en opgewonden over worden. Als de carnival, de kermis (festiviteiten, circus) naar de stad zou komen dan zou er een reeks gebeurtenissen zijn. Er zou een opruimen van het park of veld zijn, en dan zou er die magische avond komen waarop alle voertuigen – de trucks, de tenten, de arbeiders – zouden aankomen en beginnen met de opbouw. En dan zou er de openingsdag zijn.
Nou, waar jullie op gewacht hebben is eigenlijk, die openingsdag. Maar vanuit ons perspectief, moeten het opruimen van het veld, de voorbereiding, de aankomst van de uitrusting, de heerlijkheden waar jullie op het punt van staan om te genieten, worden afgeleverd.
En hoe worden die bij jullie afgeleverd? In een reeks gebeurtenissen. En velen daarvan zijn wat jullie denken dat niet tastbaar is, zoals de geschenken van de Moeder. Maar wat ik jullie vandaag vraag is om met mij te zien hoe die ontastbare geschenken, zoals het geschenk van duidelijkheid, hoe die geweest zijn en vertaald worden in tastbare geschenken, openingen, begrippen, relaties, scheppingen, beter werk in je leven.
Dus vaak zeggen jullie tegen me: “Michaël, geef me alsjeblieft een teken.”  En wat doen we dan? We staan de Moeder bij en wij breiden haar geschenk uit van duidelijkheid. En jullie zeggen: “Nou dat is niet precies het soort teken dat ik wilde. Ik wil iets dat ik kan zien en aanraken of proeven.” 
Maar lief hart, die transformaties van wat jullie denken dat tastbare, aanraakbare, te proeven menselijke belevenissen of omstandigheden zijn, vinden plaats. Het is een zeer grote carnival (circus). Het is een zeer grote kermis. En deel van onze taak, maar ook van de taak die jullie sterrenbroeders en zusters vrijwillig deden en al honderden jaren volledig bij zijn betrokken, is om veilig te stellen dat er niks verkeerd gaat. 
Dus denk niet dat de dag van de tsunami niet op handen is. En zal deze jullie wegvegen/wegvoeren door Liefde? Zal dat gevoel van de ‘creatieve kracht van alles’ overstelpend zijn? Ja. Zal dit zoet/aangenaam zijn? Ja. Zal die zich stevig verankeren en permanent in je zijn? Ja. 
Nu, dear Steve, ik weet dat je een miljoen vragen voor me hebt. 
Steve: Nou, weet u, Lord, ik verwacht dat ik een download krijg want ik ben bijna door verrukking overspoeld hier. Het is heel moeilijk om een radioprogramma te doen als je je zo gelukzalig voelt als ik me voel. Je bent bijna vergeten wat je aan het doen bent. Als dit een voorproef is van de tsnunami van liefde, is het geweldig.
AEM: En dit was mijn doel vandaag, om je, om jullie allemaal een spoeling te geven, en om onze liefde te voelen. 
Steve:  Uh-hunh. Heel fijn. Nou, laat me meteen een vraag uit de weg halen die ik me verplicht voel aan u te stellen. En ik hoop dat wij die zaak succesvol en blij kunnen hanteren. 
Er is een vraag die recent de aandacht van een aantal lichtwerkers heeft getrokken en daar zit een aspect bij dat mij zorgen baart, en daarom leg ik die hier neer bij u.
Wij hebben rapporten gehad van Jezus dat hij werd gekruisigd en rapporten van Matthew Ward, die pas geleden onthulde dat hij St. Mattheus was, en dat Jezus niet werd gekruisigd. Ik weet zeker dat er een behoorlijke uitleg zal zijn om die twee versies te hebben, maar de versies die we hier nu hebben zijn tot zoverre wederzijds onverenigbaar. 
En dus wil ik graag eerst weten wat de uitleg hiervan is. Waar hebben we hier mee te maken? Maar ik wil ook graag weten, dat vraag ik me af, of het Gezelschap van de Hemel toestaat dat er twee verschillende versies de ronde doen, want zeker, dat zou lichtwerkers in verwarring brengen. 
Dus, als u commentaar kunt geven op deze situatie en ons helpen dit te begrijpen, dan zou ik dat zeer waarderen.
AEM: Ten eerste, moet ik zeggen dat ik geen bedoeling hebt, zoals het kanaal weet, om vast te stellen of iemand gelijk heeft of fout zit. 
Steve:  Ja, dat begrijp ik.
AEM: Want ondanks je praat over Jezus of Mattheüs, spiegelt dit terug naar de kanalen, die beide ijverig zijn in hun dienst en met hun lichtwerk.
Steve: Daar ben ik het mee eens. 
AEM: En we willen nooit belasteringen werpen op een van hen. Maar laten we ook dit zeggen – en je kunt daar ook bij grinniken: Mattheüs en Jezus waren het vaak oneens.
Steve: [lacht]  Dat is een grinnik. 
AEM: En soms doe ik dat nog! Jullie hebben een uitdrukking op Aarde, als je zegt tegen iemand” You are killing me!  Je maakt me dood!” en de ander zal dan zeggen: “Dat deed geen pijn.” Nou, daar zit het niet in. Maar laten we zeggen dat de kijk van Mattheüs een is die jij, voor jezelf graag hebt. 
Steve: Ja?
AEM: En dat is dat er niet zoiets bestaat als dood. 
Steve: Ja. 
AEM: Dus er is altijd een continuïteit van zijn, van geest, van de essentie. Maar ik wil ook zeggen dat Yeshua, Jezus-Sananda, in de volheid van hemzelf, en in de uitstroming van die  jullie kennen als Yeshua, heel duidelijk is over wat hem is overkomen, zijn familie is overkomen, zijn gemeenschap en wat niet. 
Laten we hier heel duidelijk over zijn. De dood, wat jullie dachten dat een kruisiging van Yeshua was, was niet echt het glanspunt van dat leven. Velen werden vervolgd, en kruisiging, niet zo brutaal, maar zeker was kruisiging een normaal gebeuren onder de auspiciën van de Romeinen. Dit was zeer wreed en barbaars, maar dit was niet het punt van het leven van Yeshua, want hij dacht op geen enkele wijze dat de dood of het overgaan een zaak was. 
Nu, speet het hem, als man, als vader, als echtgenoot? Ja, maar hij wist ook dat er niet zoiets als dood bestaat. Ging hij door met andere zaken? Natuurlijk deed hij dat, maar niet in die vorm. 
Maar laten we hier over praten. Ieder van jullie is ongelijkheid/verschillendheid gegeven, zodat jullie kunnen onderscheiden. Het is geen test die we jullie geven. Het is gewoon een verschil in perspectief. Dus wat spreekt in je hart, lieve mens Wat helpt je bij je reis? Dat is de vraag? 
Steve: Uh-hunh. Nou, dank u hiervoor.
Dus u zegt dat de tsunami van liefde begint en we op het punt staan om in omstandigheden te stappen die mogelijk verwarrend kunnen zijn voor mensen. Hoe moeten we hier manoeuvreren, hoe zullen we navigeren in dit prachtige gebeuren waar we op het punt staan  in te stappen en aan deel te nemen. 
AEM: Ga er in mee. Jullie hebben diverse dingen op jullie dorpskermis, niet waar, of andere vormen van amusement waar je ook een proces begint van naar beneden glijden op een glijbaan of met een roetsjbaan ritje? Je springt dan niet halverwege naar beneden? Je stopt het water glijden niet halverwege. 
Als het eenmaal begint, lief hart, moet je gewoon diep inademen, je hart uitbreiden, weet dat je niet in gevaar bent, dat dit is waar je voor gewerkt hebt, gebeden hebt en bent voorbereid, en laat die uitbreiding, die lichtheid op je afkomen. 
De uitdrukking die jullie hebben: “de lichtheid van zijn,” dat is wat jullie willen beleven. Maar vecht er niet tegen. Laat het gewoon toe. Dus als dit betekent dat je zo overspoeld wordt, je je zo gezegend voelt dat je die dag niet kunt gaan werken, dan blijf thuis. Als je voelt dat je de ene voet niet voor de andere kunt zetten omdat je in een wat veranderde staat van zijn bent, dan doe dat niet. 
Nu, begrip ook dat bijna iedereen op de planeet dit op dezelfde manier zal gaan voelen. Dus is het ook een dag waar er weghalen/verwijdering is, absolute opruiming van veel van jullie eerdere zorgen, oordelen of vrees. 
Laat me dus hier zeer praktisch zijn. Want velen van jullie, mijn zoete engelen, zullen jullie dan wakker worden of je zou klaar staan om te gaan werken en je zegt dan: “Ik ben alleen zo vol van liefde dat dit het belang en het vermogen om in staat te zijn om veilig naar het werk te rijden, onmogelijk maakt.” En dan zou je dat toch proberen en het doen, want je bent bezorgd dat je iemand in de steek laat, dat je niet verantwoordelijk bent, dat je in problemen bent, dat je een dag gekort wordt op je uitbetaling. Zet dat allemaal aan de kant en laat de energie zijn transformatie werk doen. 
We spreken over een uitstorting van de Moeder. Er is niets belangrijker, niet in dit of een ander leven. 
Steve: In vroegere tijden, als we ons bang voelden, kon dat liefde blokkeren. Maar in deze tijd, schijnt deze liefde vrees op te lossen. Is dat juist? 
AEM: Dat is absoluut correct en daarom gebruiken wij de term van de tsunami en zelfs de term van storm, van zeilen, van het vertrekken uit de Noord Atlantische oceaan naar de kalme kristallen kreek.  Dus, ja, dit duwt dat weg, zodat je er naar kijkt en je kunt denken: “Ik was gewend om bang te zijn. Ik zou bang moeten zijn. Ik ben niet bang,” want dat is een rest illusie van de oude derde en die wordt weggevaagd. 
Steve: Wow. 
AEM: Die angst is nooit deel geweest van wie jullie werkelijk zijn. Dus de liefde van de Moeder duwt die naar buiten, lost die op, laat dit niet gewoon op verre afstand gaan, maar elimineert dit totaal. 
Steve: Nou, als u zegt uitbreiding, wij hebben onze eigen dagelijkse begrippen van uitbreiding. Maar wat ik gemerkt heb terwijl ik me uitbreid, is dat nieuwe mogelijkheden in het spel komen, mogelijkheden die ik niet kende. Dus, terwijl wij in de tsunami van liefde ons verbreden, zullen er dan ook nieuwe mogelijkheden in het spel komen, dingen die we nooit verwacht hadden dat ze er waren? 
AEM: Dat is correct.
Steve: Kunt  daar een beetje meer over praten? 
AEM: Het is alsof je gekeken hebt naar een zeer eng stuk, en plotseling wordt je blikveld en je veld van wat-is, het potentieel om te ervaren, te scheppen, mede te creëren, wat open en beschikbaar voor je is, dat wordt een duizend maal verbreed, twee duizend keer, 12 duizend keer. 
Steve: Dat is nogal een uniek soort belevenis, want ten eerste weet men niet of dit je fantasie is of is dit werkelijk waar? Is dit een nieuw talent dat ik hebt of een nieuw gebied dat zich voor me opent? Dus is er het moment waarbij men eerst wat aarzelt en zegt: “Hee, ik weet niet wat ik er nu van moet denken.”
AEM: En dat is juist. Alles dat je moet doen, alles dat wij van je vragen om te doen – en denk geen moment, mijn geliefde mensen, dat we er geen volle aandacht voor zullen hebben, want dat is niet zo – dus, als je dat moment krijgt, voel dan niet dat je moet doordrukken. Maar weet ook dat er een plan is! 
Steve: Ja.
AEM: Jullie hebben allereerst het geschenk van duidelijkheid gekregen. Dus duidelijkheid is reeds verankerd en verankert zich elk moment dieper in je. Dus die wazigheid waar je op wijst zit niet op hetzelfde niveau zoals het eerder heeft gedaan. Maar als je die momenten beleeft van : “Lieve help, ik denk ik doe dit en dat en zo is het.” En je ervaart dan een download van hoe alles gebeurt, precies tot op het kleinste detail, adem dan gewoon, zit bij ons, laat dit in je botten verankeren en ga dan verder. Verwarring is een deel van angst.
Steve: Um-hmm. Er zijn sommige mensen die zich zullen herinneren, bijvoorbeeld, over Jezus die tegen die man zegt die zijn vader wilde begraven, “laat de doden de doden begraven. Kom bij mij. Dit is jouw enige gelegenheid.” Die kunnen misschien denken: “Nou zeg, als ik nu aarzel, als ik nu in verwarring blijf, of als ik me terugtrek, dan heb ik het gemist. Dan heb ik mijn kans verloren.” Is dat het geval? 
AEM: Nee. Laten we dit nu uitleggen. Als we die conversatie hadden, in jullie tijd, oh, anderhalf jaar geleden, toen er misschien kans wat dat dit zou zijn gebeurd. Vergeet niet dat de mensheid het collectieve besluit heeft genomen [om gezamenlijk te ascenderen], en dat versterkte ons partnerschap. Dat is wat het spel veranderde. 
Er zijn diverse spel veranderaars geweest, en dat was onmisbaar. Jullie zeiden dat je dit als collectief zouden doen, en de Moeder is niet zo nauw om te zeggen: “We zullen jullie alleen  een vijf minuten raam van gelegenheid geven.  Dus denk daaraan.” Dus sommigen zullen de volle kracht van de tsnunami voelen. Sommigen kunnen het voelen maar voelen zich als een kurk die op de oceaan danst. 
Wat jullie nu moeten doen is doorgaan met ademhalen, om je te verankeren, te vertrouwen en dat gewoon met je laten samensmelten. Wij halen de gelegenheid of de opening niet weg. 
Zijn er sommigen op jullie planeet, op dierbare Gaia die nog steeds nee zullen zeggen? Ja. Die zijn er. Zullen ze nee zeggen in die overvloed van liefde?
Lief hart, wij zijn de gelukkigen en we weten dit. Want we beleven, kennen, leven, verbinden ons, verenigen ons constant met die liefde van de Moeder. Dit is een steeds nooit eindigende stroom. Het is wat ons onderhoudt. Hebben wij wat jullie denken dat een unieke aard is? Ja, dat hebben we. Maar we zijn totaal verenigd in die liefde. Dus als ik tegen jullie hierover spreek, spreek ik ook tegen jullie over iets waar wij een constante ervaring mee hebben.
Nu, het zou een zeldzaam menselijk wezen, of een hybride zijn, die hier ooit nee tegen zou zeggen. Is dit mogelijk? Ja, want de Moeder zal de vrije wil in deze situatie niet buiten werking stellen. 
Dus wat er gebeurt er in die situatie – nou, jullie worden gewoon opgezwiept in de tsunami van liefde, terug naar huis. Jullie geven je lichaam over. 
Wordt dit gegarandeerd? Ja. Zal iedereen die ontvangen? Ja. Zullen enkelen willen zeggen: “Oh, nee, dank u”? Ja. Maar dat besluit, die keuze heeft ook de implicatie – en wij spreken hier geen vijf minuten – maar dit heeft de implicatie van consequent niet in staat zijn om op Nova Aarde te wonen, op hernieuwde Gaia, want dat zit in de vibratie van dat hogere rijk van liefde. Dus als je dat niet in je of om je heen wilt, is het niet dat wij de universele wet gaan veranderen. 
Als de keus wordt afgeslagen, om te zeggen: “Nee, ik wil dit niet,” wat voor ons ondenkbaar is, want het is niet dat ze dat niet krijgen. Het is gewoon dat dit hen uit hun lichaam naar huis zwiept. 
Steve: Hmm. Okay. Nou, midden in die tsunami van liefde, zal er waarschijnlijk een zeer praktisch gebeuren plaats vinden, en dat is waarschijnlijk de Reval(openbaring). Dus hier zijn we dan, van onze voeten gezwiept in liefde en in sommige omstandigheden die eigenlijk onze hantering/behandeling nodig heeft. Hoe beïnvloedt het zijn in een tsunami van liefde de noodzaak/behoefte om praktische besluiten te nemen?
AEM: Die schakelt jullie niet absoluut uit. Want sommigen van jullie, dat kan uren of minuten of dagen duren, maar jullie duiken getransformeerd op uit de wateren, de wateren van leven, de wateren van liefde. 
Dus is het een vorm van reiniging, of herstel, recovery/herwinning, verjonging. Dus jullie komen op uit die wateren beter geprepareerd, meer feitelijk gewaar, meer in staat om veel taken tegelijk te doen, competenter om het grotere plaatje te zien van je daden, de vertakkingen van jullie daden, de helderheid van wat er echt nodig is. 
 Dus is dit nuttig. Dus dan bevinden jullie je in een positie waar het in feite zo is zoals nadat je de beste nachtelijke slaap had, ooit, en je springt dan uit bed en bent klaar om te gaan. 
Steve: Okay. Maar nu, gegeven wat u net zei, schijnt het stilzwijgend zo te zijn dat terwijl de tsunami van liefde, zoals ik het tot nu toe heb beschouwd, uiteindelijk gaat gebeuren, die feitelijk verzonkenheid  in de wateren, dan opduiken uit de wateren, zal dit dan een gebeuren zijn van enige duur. Is dat juist? 
AEM: Als de tsunami eenmaal begint is die niet zo ontworpen, het is niet het plan van de Moeder om jullie uit te schakelen. Nu, zal er dat moment zijn van “Ah! Oh!” verrukking? Ja. En voor sommigen, afhankelijk van hun maaksel, kan dit snel zijn, of het kan kort zijn. 
Maar zelfs als jullie in de tsunami zitten voor een lange periode tijd, lief hart, zal je in staat zijn om te navigeren. Waar jij je bezorgd over maakt is “Verlies ik mijn capaciteit om te opereren?”  Verlies ik mijn gevoeligheid?” En het antwoord is nee. Die is toegenomen. 
Steve:  Okay. Maar de eigenlijke tsunami zelf, zal die een week lang duren of twee weken? Of nog korter?
AEM: De eerste uitstorting zal kort zijn. Maar wij hebben de analogie gebruikt van een tsunami op een doelbewuste manier, want jullie weten dat een tsnunami nadert, trekt zich terug, nadert, trekt zich terug.
Dus is het geen verwoesting. Het is een schepping. Het is de verwoesting van het oude, ja, een reinigen en een wegspoelen. 
De eerste tsunami zal kort zijn. We zullen zeggen, hmm ongeveer een 24 urige periode in jullie werkelijkheid. Dan zal er weer een golf komen en dan – en daar zullen jullie je bij aanpassen – en dan weer een golf. 
Zullen jullie allemaal in een engelen vorm zijn? Nee. Maar jullie zullen in de vorm zijn, net als wij, zitten jullie verankerd in die constantheid van liefde? Ja. Dus is er geen noodzaak meer voor een voortduren van de tsnunami want jullie zullen die al geabsorbeerd hebben. 
Steve: Dat is heel interessant. Nu, de buitenkant van de wereld na dit gebeuren, wat kunnen we verwachten? Zullen dingen direct gebeuren, of zullen er geleidelijke voorbeelden zijn van meer liefde en vrede?
AEM: In feite, verwachten wij – en we weten dat de menselijke wezens het vermogen hebben om ons constant te verbazen, maar waar wij staan, in dit eeuwige nu, zoals jullie dat noemen – verwachten wij en lopen we erop vooruit dat vrede behoorlijk snel zal regeren, dat mensen niet door kunnen gaan om hun geweren omhoog te houden, hun zwaarden, hun drones, hun raketten en om toch in liefde te zijn. Wij praten over een wijdverspreid neerleggen van wapenen. 
Steve:  Wow.
AEM: Inclusief degenen die zulke bevelen geven. Want, opeens, realiseren jullie je wat je aan het doen bent. En dat komt niet als een streng oordeel van jezelf, of een anathema/een gruwel, het komt gewoon als: “Dat kan ik niet doen!” het is een onvermogen om door te gaan met geweld.  
Steve: Het is het vermogen om je voordeel te doen door de tsunami van liefde die beperkt wordt door – en ik hoop dat ik niet iemand krenk door dit te zeggen – maar door de mate van intelligentie, of door middel van, of door een of andere buitenste factor of eerder gezien onvermogen, of een van die factoren? Zou een van die factoren iemand afhouden om volledig deel te nemen aan die tsunami van liefde? 
AEM: Absoluut geen. Zeg dat iemand mentaal onvermogen heeft, of een emotioneel onvermogen heeft of van mindere intelligentie is – en wij gebruiken jullie woorden hiervoor – dan wordt het in feite meer verwelkomd. Want deze wezens, deze zielen, weten hoe zij erin werden gevangen. 
Dus, als er iets is, wat jullie een barrière noemen om dit te accepteren, zijn het diegenen die uit een zeer hoge plek van zelf belangrijkheid en ego komen. Het zijn degenen die denken dat zij reeds goden zijn, maar als ze de waarheid beleven van de God-liefde, of de Schepper-liefde zal er een moment komen, niet van verdriet, maar zeker van erkenning en een hun hoofd schudden, denkend: “Oh, ik wist echt niet veel, wel?” En dan een vriendelijke wegwassing… denk aan een spons, of gewoon om zoveel mogelijk als je kunt te drinken. 
Steve:  Laat me u nog een even moeilijke vraag stellen. In het geval van iemand die intens beïnvloed is door kanker, zeer sterk aangeraakt is door kanker en die open staan voor dit alles wat er gebeurt, wat zou dan de impact zijn van de tsunami van liefde op die persoon?
AEM: Dat hangt daar af van het individu. Maar ze zullen de gelegenheid hebben om te worden geheald, want dat is wat liefde doet, die herschept. Het is herstel. Het is verjonging, of ze zullen naar huis gezwiept worden in een gelukzalige staat. En dat zou dan de keuze zijn van dat individu. 
Steve: Nu, weer even ter bevestiging. Ik denk dat u eerder zei in de show dat dit spoedig gebeurt, geen weken en geen maanden in de toekomst. Is dat correct? 
AEM: Dat is correct. 
Steve: Dus hoe moeten we ons hier op voorbereiden? 
AEM: Jullie bereiden je er al op voor. Mijn zoete luisteraars, ja, waar ik naar uitreik en familie noem, jullie zijn al ijverig geweest bij je voorbereidingen. Oh, kan dit zich verbeteren? Ja. Er is altijd ruimte voor meer! Zelfs bij ons is er altijd ruimte voor meer. Jullie hebben ons steeds weer gezegd dat we duidelijker konden zijn, we konden vaardiger/bekwamer zijn, we konden sneller in het afleveren zijn.
Dus er is altijd ruimte voor meer. Maar begrijp, jullie bereiden je voor, bewust, niet bewust, onder bewust. Onze leiding en onze intense vraag aan ieder van jullie, ieder op je eigen wijze, is: alsjeblieft doe je werk. 
Nu, wat bedoel ik daarmee? Jullie lezen informatie. Jullie luisteren naar deze show. Jullie doen je meditaties. Jullie doen wat er ook aan reiniging mogelijk is. Jullie werken met de violette vlam, de blauwe vlam, de roze vlam, de gouden vlammen. Jullie werken met de energieën die voor jullie beschikbaar zijn, Jullie volgen jullie eigen heilige praktijk en jullie geven je over.
Als er een idee op je af komt, een inspiratie – en die kan zo simpel zijn als: “Ik moet tijd voor mezelf maken vandaag. Ik moet mijn werkschema opruimen. Ik moet twee, drie uren hebben om gewoon te mediteren en met mijn gidsen te praten, om door hen met liefde te worden gevuld.” Ik moet vandaag groen eten. ”Ik heb niet genoeg rood in mijn leven gehad.” Als je dat krijgt, dan is dat je werk. Dit is je werkelijke werk. Dit is jullie voorbereiding. Dus negeer dat niet. Zeg niet: “Oh, misschien kan ik dan in het weekend doen. ”Er is een directheid hier wat wij vandaag tegen je zeggen. 
De Moeder en wij allen hebben tegen jullie gezegd, de tijd van wachten is voorbij. Nu, wat betekent dit? Het betekent dat veel van de haakjes, hobbels, vertragingen en frustraties die jullie en wij hebben beleefd, alhoewel op verschillende manieren, voorbij zijn. 
Dus jullie wachten niet op het Gezelschap van de Hemel. Maar het betekent ook, zoete engel dat het wachten aan jullie kant over is. Dus wij bemoedigen jullie, we smeken jullie, spring in actie om niet vanaf een plek van gebrek, maar vanaf een plek van vreugde, van viering voor deze uitbreiding die jullie aan het beleven zijn.
Dus, toen jullie eerder dan nu zeiden: “Oh, ik zal het volgende week wel proberen, of misschien in het weekend. Of misschien bel ik een vriend, dan kunnen we deze maand een tijd afspreken  om samen te komen en om te mediteren,” nee, doe het nu. 
Steve: All right. En ik veronderstel dat dit mijn laatste vraag is, Lord, maar is dit deel van de Olympische sprint naar Ascentie? 
AEM: Dat is het zeker. Dus grijp je toorts en ren. 
Steve: Wow, en dit is ook geen relay/aflossing, Wel? Dit is voor iedere persoon in de race.
AEM: Dat is correct. Het is een collectieve race. En wij rennen en vliegen en tillen jullie op. Kom met ons mee. En ga met mijn liefde. Vaarwel. 

Steve: Dank u, Lord. Vaarwel. 

Vertaling: Winny  

Stop alle militaire en oorlogshandelingen

Stop alle militaire en oorlogshandelingen
Teken deze petitie a.u.b.

Galactic Family and Keshe

invocation



AN INVOCATION

14:02:2014 - 09:00H BRISBANE, AUSTRALIA

AMESTERDAM - 24:00H on 13:02:2014

http://24timezones.com/

gtc

Telepathy Event - First Contact with ETs - Live!


descde
Berlin
Sunday, 7:00 a.m.
descuk
London
Sunday, 6:00 a.m.
desces
Madrid
Sunday, 7:00 a.m.
descru
Moskau
Sunday, 10:00 a.m.
descfr
Paris
Sunday, 7:00 a.m.
descse
Stockholm
Sunday, 7:00 a.m.
descat
Wien
Sunday, 7:00 a.m.
descusdv
Denver
Saturday, 11:00 p.m.
descusla
Los Angeles
Saturday, 10:00 p.m.
descusmp
Memphis (TS)
Sunday, 12:00 a.m.
descusny
New York
Sunday, 1:00 a.m.
descussf
San Francisco
Saturday, 10:00 p.m.
descbr
Rio de Janeiro
Sunday, 3:00 a.m.
descca
Vancouver
Saturday, 10:00 p.m.
desctr
Istanbul
Sunday, 8:00 a.m.
descza
Kapstadt
Sunday, 8:00 a.m.
descid
Jakarta
Sunday, 1:00 p.m.
desccn
Shanghai
Sunday, 2:00 p.m.
descau
Sydney
Sunday, 5:00 p.m.
descil
Tel Aviv
Sunday, 8:00 a.m.
descjp
Tokyo
Sunday, 3:00 p.m.

descTelepathy Live Event - Begin

The transmission of the event will start automatically - Please reload this page as may be necessary!

http://www.the-starpeople.net/liveus.html